Windturbines produceren dag en nacht geluid. Geen incidenteel lawaai, maar een constante aanwezigheid die niet stopt. Voor omwonenden betekent dit een permanente verstoring van rust en stilte.
Volgens de World Health Organization kan langdurige blootstelling aan omgevingsgeluid leiden tot ernstige hinder en slaapverstoring. Juist die slaapverstoring is cruciaal: het lichaam herstelt ’s nachts, en verstoring daarvan heeft directe gevolgen voor gezondheid en functioneren.
Windturbinegeluid is bovendien anders dan bijvoorbeeld verkeer. Het heeft een repeterend, pulserend karakter dat door veel mensen als extra storend wordt ervaren. Zeker in een stille polderomgeving valt dit geluid extra op.
Daar komt laagfrequent geluid bij. Dit type geluid is minder hoorbaar, maar des te indringender. Het kan door muren heen gaan en binnenshuis voelbaar zijn. Bewoners beschrijven het als een voortdurende druk of trilling die moeilijk te negeren is.
Bij turbines van 240 tot 260 meter hoog neemt dit effect toe. Grotere turbines betekenen grotere wieken, meer vermogen en geluid dat zich over grotere afstanden verspreidt.
Wettelijke normen houden onvoldoende rekening met deze beleving. Ze meten gemiddelden, maar bewoners ervaren de realiteit: nacht na nacht, dag na dag.
De kern is duidelijk: dit is geen theoretisch probleem, maar een structurele aantasting van de leefkwaliteit.
0 reacties